Swapnil Jadhav

Swapnil Jadhav stays in Mumbai and has been working from last 10 years in the field of Dramatics. He has written 8+ One Act Plays. While his Play ‘Nirwasit’ has won Sawai Karandak. He has also written episodes for ‘Savdhaan India’, ‘Phu Bai Phu’, ‘Lakshya’, etc. His Commercial Plays like ‘Shyamchi Aai’ & ‘Ishaaro Ishaaro Mein’ are currently winning Praise in Marathi Industry.

Join our Writer’s Community on WhatsApp Group and get connected to all the Writers.

https://chat.whatsapp.com/IG6s4w2ApPk02xLylR1P8A

The post पत्र 7 appeared first on Clubture.

आदरपूर्वक नमस्कार

आज तुला पहिल्यांदा पत्र लिहितेय. तेही तुझ्यात राहूनच. गम्मतच आहे. घर ही तशी प्रत्येक माणसाची अतिशय जवळची, जिव्हाळ्याची आणि खाजगी गोष्ट. मग ते घर वीतभर असो की फूटभर. भाड्याचं असो किंवा स्वतःचं. पण ती प्रत्येकाची हक्काची अशी जागा असते. तू एक असा निवारा आहेस ज्यात दिवसभर राबून तुझ्या आसऱ्याला जेव्हा आम्ही येतो तेव्हा बाहेर सोसलेलं सगळं झोपेत हरवून टाकतो.

आता बरोबर एक महिना उलटून गेला, आम्ही तुझ्यातच चोवीस तास राहतोय. घरातून बाहेर जायचं नाही हे बजावून सांगितलं जातंय. आधी सकाळी लवकर उठून , आवरून तुला कुलुप लावलं की थेट रात्रीच तुझं दार उघडायचो. तुझा दीर्घ असा सहवास गेल्या दोन वर्षात, म्हणजे तुला घेतल्यापासून मी पहिल्यांदाच अनुभवतेय.

तुला घेतांना, तुझी वास्तुशांत करताना, तुझ्यासाठी पै पै जमवताना काय काय करावं लागलं सगळ्या कुटुंबाला. तू पाहताच क्षणी आम्हा सगळ्यांना आवडला होतास. माझा मुलगा सरगम तर तुझ्या प्रेमातच पडला होता. तुझी बाल्कनी आणि तिथून दिसणारा डोंगर ह्यांनी काबीज केला. तुझे कोपरे, तुझी मोकळी जागा सगळं आम्हाला आवडलं आणि आम्ही तुझ्यात राहायला आलो.
तुझ्यात आल्याने एक वेगळा उत्साह आमच्यात भरला होता. माझा नवरा नमन, सरगम आणि मी आम्ही तिघांनी मिळून तुला किती छान सजवलं. वेळातवेळ काढून तुझे प्रत्येक कोपरे सजवले, सरगमने त्याची खोली पूर्ण चित्रांनी भरवली. पुस्तकं लावली, पियानोला जागा दिली. स्वयंपाकघराचा ताबा मी घेतला. प्रत्येक डब्बा कुणी दिला, कधी घेतला हे सगळं आठवतं आजही. हॉलवर नमनचा हात फिरला.. हॉल रिकामा हवा, फर्निचर नको असा त्याचा हट्ट. आमच्या दोघांची खोलीही आम्ही मिळून सजवली.

सहा- सात महिने होऊन गेले तुझ्यात राहायला येऊन सगळं कसं मस्त चाललं होतं. तिघे किती रमलो तुझ्यात. आणि एकदिवस अचानक संकट कोसळलं. सरगमचा कॉलेजला जाताना अपघात झाला. त्यातच तो दगावला. माझं अठराव्या वर्षातलं कोवळं पोर गेलं. पायाखालची जमीनच सरकली.
सरगम गेला, पण त्याची त्याच्या हातांनी सजवलेली खोली, त्याचा पियानो, त्याची पुस्तकं अजूनही तशीच आहेत. तू त्याला इतका आवडला होतास की तो दिवस दिवस घरातून बाहेर पडायचा नाही. आम्ही नसलो तरी तू त्याच्या सोबत असायचास. घर कोंबडाच होता तो. तुझ्यातून बाहेर न पडणारा नंतर तुला भेटायला आलाच नाही. तुलाही ते जाणवलं असेल. तुही त्याची वाट पाहतोस ना? दीड वर्षं झाली आता या गोष्टीला.

कुणी कुणासाठी थांबत नाही हेच खरं. तुझे हफ्ते अजून आहेत त्यासाठी काम करावं लागतंच. नमन पण आता खूप शांत असतो. घरी लवकर न येणारा, रात्रभर काम करत राहणारा नमन नेहमीचा नमन राहिला नाही. आपला तरुण मुलगा गेला ही गोष्ट पचवणं किती अवघड आहे हे अनुभवतोय तो शांत राहून. पण तो हे पचवेल. मला खात्रीय.
तू खूप आधार देतोस. तुझ्यात येऊन निवांत बसणं, बाल्कनीतून तासंतास डोंगर पाहणं, आलेलं उन्ह अंगावर घेणं, आणि सरगमचा पियानो वाजवणं हे मला आवडू लागलं आहे.

या लॉकडाउनमध्ये नमन आणि मी दोघे तुझाच आधार तर घेतोय. आज सरगम असता तर ? विचार करूनही डोळ्यांत खळकन पाणी येतं. पण तरीही तो काही आता परत येणार नाही. पण तुला मात्र मी नव्याने अनुभवतेय.
तुझ्याकडे जरा दुर्लक्षच झालं माझं. तुला घेतांना जो उत्साह होता तो आलाय थोडा पुन्हा. म्हणजे रोज तुला साफ करताना, एकेक क्षण आठवतोय. भूतकाळ जो चांगलाच होता आणि तुझ्या सोबत घालवला तो वर्तमानात आठवून मी स्वतःचं मन सावरतेय. तुला आवरतेय, नमनची काळजी घेतेय. एक गृहिणी म्हणून मी मला जमेल तसं करतेय. बाकी काही नाही.
तू एक अशी जागा आहेस ज्यात मी रडू शकते, हसू शकते, माझं मन मोकळं करू शकते. आम्ही तिघांनी मिळून बनवलेलं हे घर माझी जबाबदारी आहे आणि तू एक वास्तू जरी असलास तरी माझ्या कुटुंबाचा कणा आहेस हे कसं विसरू? असो.

मी भाग्यवान आहे कारण तुझं छप्पर आहे मला. किती लोक बेघर आहेत, रस्त्यावर राहतात. हे संकट खूप मोठं आहे. कुण्या एकट्याचं नाही, सम्पूर्ण जगाचं आहे. मी तर तुझे आभार मानले पाहिजे आणि तुझ्या विश्वात ऊब घेत जगत राहिलं पाहिजे. गेलेला, घडून गेलेला काळ काही पुन्हा येणार नाही, पण येणाऱ्या चांगल्या काळासाठी मात्र तुझी सोबत आहे त्याबद्दल कृतज्ञता व्यक्त केली पाहिजे. इतकंच.
थांबते.
तुझ्यात राहणारी,
कमल नमन!

Amruta Desarda

Amruta Desarda is an independent Writer, Researcher, and Editor. She has written more than 400 Poems and 70+ Stories. Her articles have been published in Magazines like Diwali Samada, Ringan, etc. Also 30 short and long Marathi stories in renowned literary special issues like Kishor, Maher, Divya Marathi, etc. She has also worked as a Sub- Editor for ‘Winner Express’ Mumbai based motivational Magazine. Her stories have been published on StoryTel App.

Join our Writer’s Community on WhatsApp Group and get connected to all the Writers.

https://chat.whatsapp.com/IG6s4w2ApPk02xLylR1P8A

The post पत्र 6 appeared first on Clubture.

दि. – मला विचार करायला लावणारा दिवस
पत्ता. – तुला कधीच सांगणार नाही.

स. न. वि. वि.
(गैरसमज होऊ नये म्हणून खाली full form सुद्धा लिहितोय.
‘सप्रेम नकोशी विनंतीसह विरोध.’)
प्रति,
पत्ता. – सगळ्यांचंच घर..

प्रिय problem,
(तुला प्रिय ऐवजी खूप विशेषणे जोडायची आहेत. अप्रिय, नप्रिय, कुप्रिय, unप्रिय, disप्रिय, परप्रिय.. पण प्रिय म्हणून घेण्यासारखं तू काहीही आयुष्यात केलेलं नाहीस. असो.)
म्हणून (नुसतं) problem, तुझे कुठलेही पत्र मिळाले नाही. मिळाले असते तरी वाचून आनंद झाला नसता. तुझी ख्याली खुशाली जाणून घेण्यात काहीही रस नाही. त्या शिवाय पत्राऐवजी एखाद्या जहाल संसर्गजन्य रोगाने मेलो अशी तार केली असती तरी आवडले असते. हल्लीच्या वातावरणात तू कसा काय सगळ्या रोगांवर लसी बाळगून आहेस ह्याचे नवल वाटते. असो.
पत्र लिहिण्यास कारण कि, तुला दोन शिव्या पोटभरून द्याव्यात आणि आपलं frustration काढावं म्हंटलं जरा. पण हे पत्र पोहचे पर्यंत तू आपला एखाद्या पौराणिक देवासारखा कुठलं तरी रूप घेऊन माझ्या आयुष्यात आलाच असशील ह्याची खात्रीहि मला आजकाल झालेली आहे. माझा तुझ्या बद्दलचा acceptance हल्ली जरा जास्तच वाढलेला दिसतो. आणि त्याला कारण तूच आहेस. जर हे पत्र तू माझ्या आयष्यात येण्या आधी मिळालं तर जरा थांबून वाच आणि माझ्या सारख्या सभ्य माणसाला कधीही त्रास देणार नाही अशी शपथच घेऊन टाक बरं.
खरी आपली ओळख साधारण मला कळायला लागल्या पासूनचीच. त्या आधी नुसतं रडायचं, खायचं आणि झोपायचं एवढच माहिती होतं रे.. आह्ह.. those were the days. तेव्हा तुझी लहान बहिण worry (चिंता) हिचा आणि माझा दूरदूर पर्यंत संबंध नव्हता. आता worry आमच्याच कडे राहायला असते. माझ्यावर तर ती भाळलीये आणि लग्न कर म्हणून मागे लागलीये. तिची जुळी बहिण don’t worry चांगली आहे. थोडा दिलासा ती देते पण ती माझ्यापासून लांब पळते.
तर, आपली खरी ओळख झाली ती मला समज आल्यावर. आणि माझा गैरसमज झाला कि तू फक्त गणितात problem म्हणून येतोस. गणितातून आयुष्यात तू कधी उडी मारलीस ह्याचा पत्ताच लागला नाही. तुला माझा पत्ता कसा लागला ह्याचाही सुगावा लागला नाही आणि तू आलाच नसतास आयुष्यात तर काय झालं असतं असा विचार करत मी worry माझ्या आयुष्यात आली. त्याकाळी गणितात तुला सोडवायला माझ्याकडे अनेक फॉर्म्युले होते पण तरीही तू मला अवघड वाटलास आता आयुष्यातले problem सोडवताना फॉर्म्युले कमी आणि सल्ले जास्त आहेत.
problem, मागच्या आठवड्यात तुझी facebook request आली होती. कोट्यावधी mutual friends दिसले. कधी नव्हे ते मी ती delete च केली नाही तर तुला block करून report this as a problem अशा वर सुद्धा click केलं. अशा मुळे मला लोक पळपुटा म्हणतात आणि तेच लोक दुर्दैवाने मला तुझ्या friend list मध्ये दिसले. ‘आपण problem पासून पळून चालत नाही तर तो सोडवला पाहिजे, हा आयुष्य जगण्याचा फॉर्म्युला आहे.’ असा सल्ला तेच लोक मला देतात. मग मी त्या लोकांना शिव्या देतो आणि माझ्याशी भांडण हा नवीन problem आहे असं त्यांना वाटतं.. बिचारे ते तुला सोडवत बसतात.
तू जर आलाच नाहीस आयुष्यात तर सोडवत बसण्याची गरजच काय.. मग मी तू येण्याचे सगळे मार्ग आता बंद करतोय. आता हे मी तुला फोन करून, whats app करून सांगूच शकत होतो. पण पत्र जायला वेळ लागेल तसं यायलाही वेळ लागेल तेवढा वेळ मला तुझ्यापासून शांतता मिळेल हा त्यामागचा हेतू आहे. जर चुकून हे पत्र speedpost नी तुझ्या पर्यंत आलं तर उत्तर लिहायला आरामात वेळ घे आणि उत्तरात मी लवकरच भेटीला येतोय असं लिहू नकोस. सध्या मानसिक problem नाहीयेत तुझ्या अशा धक्क्यांमुळे जर ते लवकर भेटीला आले तर जगणं अवघड होऊन बसेल.
problem, तुझं नाव problem कुणी ठेवलं हा प्रश्न पडतो मला. आणि खरं सांगू का? खरं तू एकटा असशील ह्यावर सुद्धा माझा विश्वास नाही. मला वाटतं तुमच्या सगळ्यांचं आडनाव problem असेल. त्यात social problem आणि political problem ह्या दोघांनी लग्न केलं असावं आणि त्यांना mental problem आणि financial problem अशी मुलं झाली असावीत. तुमच्या बहिणीचं लग्न तुम्ही worry घराण्यात लावून दिलं असेल आणि don’t worry मात्र single आहे हे माहितीये मला. तिला मंगळ असावा बहुतेक.
तर problem, पुढील काही ओळी ह्या मी लिहील असं मला कधीही वाटलं नाही. ‘तू आयुष्यात आलास आणि जगण्याचा अर्थ मला कळला आणि मी upgrade होत गेलो. जगण्यात चढ उतार आणायला तू शिकवलेस आणि आनंद घेण्याचा खरा अर्थ काय असतो हे तू आम्हाला सांगितलंस.’ ह्या अशा गलिच्छ आणि फुटकळ philosophy वर माझा काडीचा विश्वास नाही. दुःख आलं तरच सुख कळतं वेगेरे मूर्खासारख्या गोष्टी आहेत. आयुष्यभर सुखी राहिलेला माणूस सुद्धा सुखाने जगू शकतो त्यासाठी problem तुझी आम्हाला गरज नाही so fuck you. तुला भेटण्याची आणि तुझं तोंड बघण्याची इच्छाच नाही आम्हाला.
जाता जाता, वडीलधाऱ्या problem ना लवकर मरून जाण्यासाठी साष्टांग विनंती आणि छोट्या छोट्या problem ला गोड गोड पापा द्यायला माझ्या जवळ येऊ नका हा आग्रह. लवकरात लवकर worry ला घरी पाठवतोय. worry तिकडे आली कि तिला सोबत घेऊन आयुष्यभरासाठी तुमच्या घरात lockdown करा नाहीतर माझ्या एवढं वाईट कुणी नाही हि धमकी.
तु दिलेल्या तसदीबद्दल तूच क्षमस्व.!
सतत तुझ्यावर राग काढणारा
मी.

Chaitanya Sardeshpande

Chaitanya Sardeshpande is a Professional Actor and Writer. He has acted in 15+ Dramas while has Written 17+ One Act & Full Length Plays. He has written 75+ episodes for Colors Marathi Series ‘Darshan’. He has also received Zee Nominations for his Play ‘Makad’ and Film ‘Loose Control’.

Join our Writer’s Community on WhatsApp Group and get connected to all the Writers.

https://chat.whatsapp.com/IG6s4w2ApPk02xLylR1P8A

The post पत्र 5 appeared first on Clubture.

कशी आहेस? ‘विंटरफेल’ कसं आहे? तुझ्यावर आणि ‘विंटरफेल’वर पुन्हा नवं कुठलं संकट येऊ नये, असं वाटत राहतं. आणि म्हणूनच तुझी खुशाली विचारण्यासाठी आज हे पत्र लिहायला घेतलं आहे.

तू आणि ‘विंटरफेल’ म्हटलं की लख्ख आठवतं ते तुझं बालपण. अगदी चारचौघींसारखी होतीस तू. जुन्या वळणाची, जराशी शिष्ट तरी गोड! ‘जॉफ्री’ आपल्या योग्यतेचा नाही हे लक्षात न येण्याएवढी बावळट होतीस. चांगलं-वाईट यात फरक करण्याची समज तुझ्यात आलेली नव्हती. जगणं एवढं सरळ नसतं आणि माणसं जशी दिसतात किंवा स्वतःला जशी दाखवतात तशी नसतात, हे कळण्याचं वय नव्हतं आणि म्हणूनच तुझ्या बाबापेक्षा तो दुष्ट आणि घमंडी ‘जॉफ्री’ तुला जवळचा वाटला.
तुझ्यात आणि आर्यात वयाचं तसं फार अंतर नव्हतं. पण जगण्याकडे बघण्याच्या तुमच्या नजरा एकमेकींपेक्षा अगदी वेगळ्या होत्या. आर्याची फारशी फिकीर वाटली नाही. कारण तिनं भरतकामाच्या सुया सोडून ‘नीडल’ नावाच्या तलवारीशी खेळायला सुरुवात केली होती. तू मात्र स्वप्नाळू होतीस. स्वप्न रंगवत राहिलीस, त्यांच्यात गुंतत राहिलीस… आणि म्हणूनच तुझ्याविषयी उगाच हळवं वाटत राहिलं.

‘जॉफ्री’शी लग्न करण्याच्या साध्या कल्पनेनं मोहरून गेलीस तेव्हा, खरं सांगते, राग आला तुझा. वाटलं येऊन सांगावं ‘चुकीच्या माणसावर भाळलीस. इथंच थांब, नाहीतर राखरांगोळी होईल आयुष्याची.’ पण जिथं जन्मदाते आई-बाबा, भावंडं यांच्या समजावण्याचा तुझ्यावर फरक पडला नाही, तिथं मी कोण? त्यामुळं, घडतंय ते बघत राहण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता.
तू विंटरफेल सोडलंस… आणि राजधानीत पाऊल टाकलंस. केसांचं वळण बदलून राजधानीतल्या बायका करतात, तशी केशरचना करू लागलीस. राजधानीच्या रंगात रंगू लागलीस. पण तुझा हा आनंद फार काळ टिकणार नव्हता. बघता बघता मनातल्या सगळ्या शंका खऱ्या ठरल्या आणि एका विचित्र वळणावर आणून ठेवलं आयुष्यानं तुला. ज्याच्यावर भिस्त ठेवून होतीस त्या ‘जॉफ्री’ला तुझ्यावर प्रेम करायचंच नव्हतं. त्याला फक्त तुला गुलाम करून घ्यायचं होतं, खेळणं म्हणून वापरायचं होतं. आणि त्यानं ते केलं. तेवढं करून थांबणार तो ‘जॉफ्री’ कसला? तुझ्या बाबाचं शीर तुझ्या डोळ्यांदेखत धडावेगळं करण्यापर्यंत मजल गेली त्याची. तू ओरडलीस, किंचाळलीस आणि भोवळ येऊन पडलीस… जागी झालीस तेव्हा सगळं संपलं होतं. सगळं हिरावून बसली होतीस तू. कुटुंब विखुरलं होतं, पाहिलेली सगळी स्वप्नं चुरा झाली होती.. तुझ्या निष्पाप चेहऱ्यावरचं कोवळं वयसुद्धा पळून गेलं होतं कुठल्या कुठं. रात्रीत मोठी झालीस तू. उगाच थोराड वाटू लागली.

आयुष्याची परवड इथं तरी थांबायला हवी होती. पण तसं झालं नाही. आसपासची सगळीच माणसं आपल्या गरजेप्रमाणं, सोयीप्रमाणे वापरत राहिली तुला. कोणी सौदा केला तुझा, कोणी ढाल म्हणून वापरलं. असल्या या जीवघेण्या गदारोळात कशासाठी जिवंत होतीस तू, कशाच्या बळावर जिवंत होतीस.. हे तेव्हा कळू शकलं नाही मला. पण हळूहळू तुझ्यातल्या बुद्धिमत्तेची, चिकाटीची प्रचिती आल्याशिवाय राहिली नाही. आसपासची माणसं राजकीय फायद्यासाठी इकडून उचलून तुला तिकडं टाकत होती. तू मात्र याच माणसांकडून जगण्याच्या राजकारणाचे धडे बारकाईनं घेत गेलीस. एवढ्या टोकाच्या वाईट गोष्टी तुझ्यासोबत घडल्या. यापेक्षा आणखी वाईट असं काय घडायचं बाकी होतं? आणि म्हणून चांगलंच घडायला सुरुवात झाली. बघता बघता माणसं ओळखायला, कोणाशी कसं वागायचं ते ठरवायला शिकलीस तू. चिकाटीनं लढत राहिलीस, आला दिवस ढकलत राहिलीस. आणि मजल दरमजल करत शेवटी आपल्या लाडक्या घरी – ‘विंटरफेल’ला येऊन पोहोचलीस…

आज तुला ‘क्वीन ऑफ द नॉर्थ’, म्हणजेच ‘विंटरफेल’ची राणी म्हणताना हा सगळा वेडावाकडा प्रवास डोळ्यासमोर उभा राहतो. आणि तू खूप खूप मोठी वाटतेस.
तुला वाटेल, आज हे पत्र मलाच का लिहिलं गेलंय. सख्ख्या भावानं जिच्या आयुष्याचा सौदा केला त्या डिनॅरीअसचा प्रवास काय कमी खडतर होता? तिचं ‘खलिसी’ म्हणून उभं राहणं, वाळवंटात तग धरून राहणं कमी प्रेरणादायी होतं? केस कापून आपण मुलगी असल्याचं लपवत कैद्यांच्या कॅम्पमधून फिरणाऱ्या, नाईट किंगला एका घावात खलास करणाऱ्या आर्याचा प्रवास तरी कुठं कमी प्रेरणादायी होता.
खरंय. त्यांचे प्रवास तुझ्याएवढेच खडतर आणि प्रेरणादायी होते. आणि असं असलं तरीही आज पत्र तुलाच लिहीत आहे. कारण, या सगळ्यांमध्ये तू मला अधिक जवळची वाटतेस.

स्थळ-काळ-देश अशा सगळ्या सीमा ओलांडून तू मला माझ्या आसपास दिसतेस. शरीराची पाश्चात्य ठेवण सोड, आसपास वावरणाऱ्या प्रत्येक भारतीय स्त्रीमध्ये मला तूच दिसतेस. तुला माहीत असेल-नसेल कोणास ठाऊक, पण तू जगलीस त्यापेक्षा भारतीय स्त्रियांचं जगणं फार वेगळं नसतं. भाबड्या स्वप्नांमध्ये रंगणं, आई-बापाचं घर सोडून बाहेर पडणं, नवऱ्याच्या घरी रुजण्याचा प्रयत्न करणं आणि या-ना-त्या मार्गानं आयुष्याची फरपट करून घेणं… थोड्याफार फरकानं याच चक्रात अडकलेल्या भारतीय स्त्रीची मला तू खऱ्या अर्थानं प्रतिनिधी वाटतेस. वरवर इतरांसारखाच वाटणारा तुझा प्रवास माझ्या नजरेतनं बघशील तर निश्चितच वेगळा वाटेल. माझ्याशी जवळीक साधणारा वाटेल. आणि म्हणूनच ज्या चिवटपणानं तू जगत आलीस त्या चिवटपणाची किंमत मला कळते. तू स्वतःमध्ये घडवून आणलेल्या प्रत्येक लहान-सहान बदलाचं कौतुक मला वाटतं. ज्या पहाडी जिद्दीनं तू जगत आलीस, ती जिद्द माझ्या आसपासच्या स्त्रियांमध्ये यावी आणि त्यांच्यातली प्रत्येक जण आपल्या आपल्या आयुष्याच्या राणी व्हावी, अशी मनोमन इच्छा आहे.
दशकभरापासून साचलं होतं त्याला आज वाट करून दिली. आता थांबते.
मनस्वी जग.

तुझीच,
तुझ्यासारखीच एक स्त्री !

(सान्सा हे ‘गेम ऑफ थ्रोन्स’ या अमेरिकन टिव्ही सिरीजमधील एक पात्र आहे.)

Kavita Datir

Kavita Datir is a Writer and a Film maker. She is author of book ‘Kavitachya Kavita’. She has worked as an Assistant Director for films like ‘Deool’, ‘Masala’,etc. Also shows like ‘Dance India Dance’, ‘Swapnanchya Palikadale’, ‘Maziya Priyala Preet Kalena’, etc.

Join our Writer’s Community on WhatsApp Group and get connected to all the Writers.

https://chat.whatsapp.com/IG6s4w2ApPk02xLylR1P8A

The post पत्र 4 appeared first on Clubture.

Akshay Joshi

Akshay Joshi is a freelance Writer and Actor. He has worked as an actor in Critics acclaimed film ‘Bhai’. He has written for reality shows like Dance Maharashtra Dance, Super Dancer Maharashtra, Maharashtracha Favorite Dancer, Ek Tappa Out and many more. He has written plays like ‘Dil to Bachcha hai ji

Join our Writer’s Community on WhatsApp Group and get connected to all the Writers.

https://chat.whatsapp.com/IG6s4w2ApPk02xLylR1P8A

The post पत्र 3 appeared first on Clubture.

आम्ही माणसं, पत्र हे नेहमी माणसांनाच लिहितो. म्हणजे कोणे एके काळी लिहायचो. मग ते साधे postcard असो, आंतरदेशीय असो किंवा ३/४ पानांचे पत्र असो. पण ते पत्र लिहिणे- ते पोस्टाच्या पेटीत टाकणे किंवा आपल्यासाठी कोणीतरी लिहिलेले पत्र postman ने आणणे आणि उत्सुकतेने ते पत्र हातात घेऊन वाचणे सगळीच मजा असायची. पण या सगळ्याच गोष्टी आणि क्रिया थोड्याफार कालबाह्य झाल्या आहेत.

पण आज मी मुद्दाम तुला पत्र लिहितो आहे, कारण ….कारण तू माझी सखी, साथी, मैत्रीण, सहकारी सगळं सगळं काही आहेस. तु माझ्याबरोबर नसलीस ना की मी काही कामच करू शकत नाही. तुझी आता मला इतकी सवय झाली आहे की तुझ्या शिवाय जगण्याची कल्पना पण मला सहन होत नाही. खरं सांगू, तू जवळ नसलीस की मी अस्वस्थ होतो. तुला जवळ केल्याशिवाय माझा दिवस संपतच नाही.

अर्थात तुला कधीतरी दुखणार-खुपणार हे मला मान्य आहे , पण मला तुझा तेवढं सुद्धा विरह सहन होत नाही. तु दुसऱ्या कोणाबरोबर गेलेली मला अजिबात चालत नाही. मी तुझ्या बाबतीत जरा जास्तच possasive आहे. कारण तुझ्यावर फक्त माझा आणि माझाच अधिकार आहे. पण तु माझ्या बरोबर यायला कधीच नाही म्हणत नाहीस. कितीही थंडी, उन्हाळा, पावसाळा असो तू कायम माझ्या बरोबर असतेसच. कधी कधी मला तुझी कीव पण येते. तसे माझे वजन बरेच आहे, पण तुझी कधीच काहीही कुरकुर नसते.

माझ्या चांगले लक्षात आहे तो दिवस, तुला बघुन मी वेडा झालो होतो. मला जागेपणी आणि स्वप्नात पण तुच दिसायचीस. मी तुझ्या प्रेमात फक्त पडलो नव्हतो तर आकंठ बुडालो होतो. मग मुहूर्त काढून तुला घरी आणायचे ठरवले. त्या दिवशी तू तिथे तुझ्या मैत्रीणींबरोबर उभी होतीस. पण मला फक्त तू आणि तुच दिसत होतीस. मी सगळ्यांसमोर तुझ्या जवळ आलो आणि तुला स्पर्श केला. मी अक्षरशः रोमांचित झालो ग.

त्या दिवसापासून तू माझी झालीस, आवश्यक त्या सगळ्या कायदेशीर गोष्टी, कागदपत्रं पूर्ण करून मी तुला घरी आणले. माझ्या सगळ्या मित्रांना तुला बघायचे होते. माझ्या घरी सगळे जमले होते, माझ्या बिल्डिंग मधले सगळे तुझे स्वागत करायला तयार होते. सगळ्यांचे तोंड गोड केलं मी. Building च्या दारातच तुझे औक्षण केले. तुझ्या गळ्यात हार घातला आणि तु सगळ्यांच्या साक्षीने माझी झालीस.

हो माझी…..माझी दोनचाकी …..स्कुटी

Madura Tapre-Agarkar

Madhura Tapre-Agarkar is Founder of Vasudha Creations. She has been judging various one act play Competitions and is author of Childrens Drama and Theatre books published by Paresh Agency.

The post पत्र 2 appeared first on Clubture.

तुझाच
- गौरव खोंड

Adv. Gaurav Khond

Adv. Gaurav Khond stays in Nagpur and has been working from last 15 years in the field of Dramatics. He has written 7 One Act Plays, 400+ poems and his write-ups have been published in ‘ Tarun Bharat ‘ , ‘ Lokshahi ‘ Newspapers. While he has also acted in 20+ Dramas and One Act Plays. He has been honoured by ‘ Vidarbha Sahitya Sammelan ‘ & ‘ Natya Parishad Mumbai ‘ for his immense work in field of Drama.

The post पत्र 1 appeared first on Clubture.