The post Day 4 appeared first on Clubture.

खूप दिवसांपासून तुला एक गोष्ट सांगयची होती,माझं तुझ्यावर पूर्वी सारखं प्रेम उरलेलं नाहीये आणि याचं कारण माझ्या आयुष्यात आता दुसरं कोणीतरी आलेलं आहे.मला माहित आहे तुला माझ्या पासून दूर जायची इच्छा नाहीये, पण मला आता जावं लागेल पण आपल्या आठवणी नेहमी माझ्या जवळ राहतील. मला आठवतंय आपल्या नात्याची सुरुवात दूरदर्शन पासून झाली होती.आपला जुनियर जि, आपले चालता बोलता, आपले विक्रम वेताळ, आपला शक्तिमान,आपले शनिवार रविवारचे सिनेमे मला अजूनही आठवतात.मग आपल्या नात्याला वळण आले ते केबलमुळे, दूरदर्शन सोडून बरेच चॅनल्स बघायला मिळू लागले, त्या काळात माझं तुझ्यावरचं प्रेम अधिकच वाढलं होतं.आपल्या अडचणीच्या काळात डीव्हीडी प्लेयरने पण खूप मदत केली, कधी भाड्याने कधी विकत घेतलेल्या डीव्हीडी मला अजूनही आठवत आहेत.त्या वेळी केलेल्या कष्टात आणि काटकसरीत सुद्धा एक वेगळाच आनंद होता.याचं कारण आपण एकत्र होतो, आपल्या नात्यातला सर्वात सुंदर काळ म्हणजे जेव्हा तुला Tata sky ची जोड मिळाली आणि आपल्या नात्यात कशाचीच उणीव भासली नाही.दिवस रात्र मी तुझ्याबरोबर घालवू लागलो,आई वडिलांचा विरोध होता आपल्या नात्याला तरी सुद्धा मी तुझ्याशी नातं टिकवायचं मनाशी पक्क केलं होतं, पण या सगळ्यात मला एक गोष्ट जाणवली ते म्हणजे तू माझ्या आवडीनिवडीचा कधीच विचार केला नाहीस आणि मग माझ्या आयुष्यात नेटफ्लिक्स आली. मला काय हवं नको याची सगळी माहिती आहे नेटफ्लिक्सला.आमचं प्रेम वन साईडेड नाहीये, जेवढा विचार मी नेटफ्लिक्सचा करतो तेवढाच विचार नेटफ्लिक्स माझा करते,माझ्या आवडीच्या गोष्टींचा रेकॉर्ड ती ठेवते. Money heist, stranger Things , Narcos मला हवं तेव्हा हवं तिथून बघायला मिळतं.जेवढा यूजर फ्रेंडलीनेस आमच्या नात्यात आहे तेवढा आपल्या नात्यात कधीच येऊ शकला नसता.पण एक मात्र नक्की आपल्या सगळ्या आठवणी मी जपून ठेवलेल्या आहेत आणि त्या माझ्यासाठी नेहमीच प्रियं असतील.शक्य असल्यास मला माफ कर.

तुझाच,
एक व्ह्यअर.

Abhishek Ranade

Abhishek Ranade is Writer, Actor and Director from Sir Parshurambhau College Pune. He has won several Awards in Inter-Collegiate Drama Competitions.

The post पत्र – 8 appeared first on Clubture.

– मुक्ता

Mukta Bam

Mukta Bam is a Writer, Director and Lyricist from Fergusson College. She is a Psychology Student and has won awards in Inter-Collegiate Drama Competitions. She is a trained Kathak Dancer from the age of 8.

The post पत्र – 7 appeared first on Clubture.

The post Day 4 appeared first on Clubture.

नवल आहे की नाव लक्षात नाही. फोन मध्ये सुद्धा ‘जाधव रिक्षावाले काका’असं नाव सेव केलंय. घरा खाली येऊन भाँ..भाँ..भाँ ss. असा हॉर्न वाजला की “रिक्षावाले काका आले.रे!!! असं ऐकू यायचं म्हणून सवय झाली असावी. इयत्ता सातवी ते दहावी मी तुमच्या रिक्षेत होतो पण दहावी झाल्यानंतर शाळा संपली आणि रिक्षाही. आम्हाला जेवढं शाळा शिकवते तेवढच रिक्षा सुद्धा शिकवते असं मला वाटतं. आता स्वतःची गाडी आली, पण रिक्षेत गर्दी होती म्हणून पुढे मागे बसण्याची मजा गाडीत नाही. एक मुलगा सुद्धा जास्त झाला तरी “एss पोरा तू पुढे बस!! बाजूला सरक, तू मागे हो!! जा मागे ss!!! असं करून बरोबर बसवायचं. एवढे अँगलमध्ये वळल्यावर याला इथे जागा मिळेल हे व्यावहारिक गणित शाळेच्या शिक्षकांपेक्षा तुम्हाला अधिक येत होतं.

असा म्हणतात की आई,वडील आणि गुरु हे तीन अत्यंत महत्वाचे. मी म्हणीन आई, वडील, गुरु आणि महत्वाचे रिक्षावाले काका हे हवेच . तुमच्या शालेय जीवनात तुम्ही कितीही बक्षिस जिंका पण ते दाखवायला हा रिक्षा-परीवार नसेल तर तुम्ही शून्य आहात. आई, वडील, गुरु जशी आमची काळजी घेतात तशीच तुम्हीसुद्धा घेतली. दुसऱ्या रिक्षेतल्या पोरांशी भांडण झाली की पहिले तुम्ही पुढे ” माझ्या पोरांना हात लावायचा नाही ” म्हणून कधी आईच्या भुमिकेत, कधी बापाच्या ( शाळेच्या प्रगतीपुस्तकावर सहीसाठी नाही ). कधी “हा, स्टार्ट कर बरं रिक्षा !! नायना त्याला XXX मध्ये जोर लागतो हे बघ…. ” असं म्हणू न गुरूची भुमिका, तर रिक्षात आमचे गाणी-पोवाडे एकाटण प्रेक्षकाची भूमिका. सगळ्या सगळ्या भूमिका तुम्ही पार पाडल्यात. आणि म्हणूनच शाळेतील शिक्षणची सुरुवात रिक्षातील शिक्षणाने होते हेच खरे. .

अनेक नवनवीन गाणी, छोटया छोटया कला, हस्तकला शिकण्याची रिक्षा ही उत्तम जागा होती. अनेक गोष्टी पहिल्यांदा रिक्षातच शिकायला मिळतात (सिनेमाच्या गाण्यांसकट). शाळेत एखादे बक्षीस मिळवल्यानंतर सर्वप्रथम धावत येऊन तुम्हाला सांगण्यातला तो आनंद आणि त्यानंतर तुम्ही दिलेली कोतुकाची थाप, ही आई-वडिलांच्या कौतुका एवढीच मोलाची वाटायची . अणि परिक्षेच्या शेवटच्या दिवशी केलेल्या पार्टिचा आनंद जास्त असायचा. खूssप धमाल !!! आज तो आनंद / मजा कितीही मित्र एकत्र जमले तरिही येत नाही. आता असं काळजी घेणारं कोणी नाही. कॉलेज च्या शेवटच्या दिवशी पार्टी देणारं कोणी नाही.

हे सगळं मी लिहीलं खरयं पण वाचायला तुमच्या कडे मोबाईल कोणता आहे माहित नाही. वन रूम किचन मधे सुदूधा इतक्या आनंदाने राहणारे व्यक्ति कमीच. मला आठवत मी आणि दिनेश ( दिन्याss, बाही तोंडात घालून फिरायचा तो !!!) एकदा तूमच्या घरी आलो होतो तर आमच्या साठी बाहेरून केक आणला होता आणि घरातली सकाळची बटाटयाची पोळी-भाजी होती. पण त्या केक पेक्षा ती पोळी-भाजी जास्त गोड लागली. अजून सुदूधा ती चव लक्षात आहे , बाकिच्या मूलांना हे ‘भाग्य’ मिळाले नाही हे त्या वेळेस काय अजून सुद्धा वाटतं (नंतर आम्ही त्यांना चिडवलं !!! )

असो , ‘प्रपंच करूनी परमार्थ साधावा ‘ या ओळी अगदी सार्थ आहेत तूमच्या साठी . जेवढं बोलावं तेवढं कमीच. भेटूनच बोलीन आता.

काळजी घ्या, नमस्कार

Amogh Vaidya

Amogh Vaidya is a Writer from Pune. He has completed his graduation from Fergusson College and completed his Master’s degree in Sanskrit from Deccan College Pune. He has won awards for writing excellent One Act Plays for different Inter-Collegiate Competitions.

The post पत्र – 6 appeared first on Clubture.

Rushabh Rathod

Rushabh Rathod is a Pune based Actor, Writer and Director from Abasaheb Garware College. He has acted in 15 short films also written 5 of them. He has also written, directed and acted in Many One Act Plays for Inter-Collegiate Competitions. He is very enthusiastic about trying new experiments in theatre and films.

The post पत्र – 5 appeared first on Clubture.

The post Day 4 appeared first on Clubture.

कसे आहात ? अर्थात हे संकट कधी जाणार या विचारात असणार. विधाता परीक्षा घेतोय आपली, आणि मला विश्वास आहे की आपण ह्या परीक्षेत नक्की उत्तीर्ण होणार. माहित नाही कुठून येतो हा विश्वास पण विश्वास असणं महत्त्वाचं.
हे जग थांबलय म्हणे, प्रत्यक्ष असो वा अप्रत्यक्ष थांबलय हे सत्य, पण तुमचं. या एवढ्या मोठ्या टाळेबंदीत सुद्धा हे जग घरात शांत पहुडलय. मग काय सकाळ, दुपार आणि कसली हो संध्याकाळ ? आणि गम्मत म्हणजे बऱ्याच लोकांना रात्री लवकर झोपून सकाळी लवकर उठण्या मागचं कारण हल्ली कळत नाहीये, पण तुम्हाला. जेव्हा ही टाळेबंदी सुरू झाली तेव्हा अनेकांना आपल्या कामाबद्दल प्रश्न पडलेला, काम कसं करणार ? ऑफिस ला जाणार कसं ? पण यावर सुद्धा उपाय म्हणजे वर्क फ्रोम होम . किती भारी , काय मग घरी बसून काम करण्याचा adventure मिळतोय ना ? आणि मुख्य गोष्ट म्हणजे घरून काम केलं की स्वतः ची एक स्पेस मिळते, आणि त्या गोष्टी च सुख काही और च असतं. चला चला आता तरी बॉस च्या नावाने बोट न मोडता काम करा, पण तुम्ही. विद्यार्थी मंडळी काय म्हणताय ? साहजिकच अश्या प्रतिकूल परिस्थिती ची सवय नाही तुम्हाला, कंटाळा तर येणारच. पण ऐकलंय xyz, abc trend काहीतरी सूरुये म्हणे , नाही चांगलय अश्या परिस्थितीत मन रमवण्यासाठी काहीतरी साधन हवं असतं, पण तुम्हाला. आणि साहजिकच सगळे जण दिवसभर घरी असल्याने सारखी सारखी भूक लागणारच. मग काय रोज नवीन नवीन मेजवानी चा बेत आखला जातोय, रोज काहीतरी नवीन चविष्ट पदार्थ बनताय, पण तुमच्याकडे. आणि या संकटकाळात सध्या सगळे वेगळ्या अंगाने जीवन जगत आहात. प्रत्येकजण आपल्या कला गुणांना वाव देतोय, कोणी आपले छंद जोपासतोय, तरी कोणी खूप दिवसांनी मिळालेला ब्रेक एन्जॉय करतोय, आणि काही जण आपल्या स्पेस मध्ये जगता येत असल्याने वेगळाच आनंद व्यक्त करताना दिसताय. पण तुम्हीच हा…
अर्थात आता तुम्हा सगळ्यांना हा प्रश्न पडला असणार की मग आम्ही काय करतोय ? आम्ही या टाळेबंदी मध्ये फक्त आमच्या घराची वाट सापडतोय. आम्ही अनवाणी पायांनी पायाचे तळवे जाळत , हातावर पोट आणि मनावर दगड ठेवून वाट तूडवतोय. लेकरांची इवले इवले पाय जळत असताना या मायभूमी ला देखील त्रास होत असणार, पण कर्माची फळं कोणाला चुकली नाहीत. जग थांबलय हे खरंय पण आमची भूक नाही ना थांबली. जग टाळेबंद झालं, सगळी जनता आपापल्या घरात कैद झाली, मात्र आम्ही रस्त्यावर आलोय. घरबसल्या सोडा आमच्या नशिबी कामच उरलं नाहीये,घरबसल्या कामाचं adventure नसेलही पण भर उन्हात भुकेने व्याकुळ असताना देखील चालत राहण्याच adventure आहे नशिबी. इमोशनल स्पेस वगैरे जाऊ द्या हो , राहण्याची स्पेस सुद्धा उरली नाहीये आमच्याकडे. हे उघड आभाळ म्हणजे आमचं छत.पण त्या छतामधून सुद्धा कधी चटके देणारं उन तर कधी जोरदार पाण्याच्या धारा सतत येत असतात. खरं सांगू , आम्हाला कोणता ट्रेण्ड नकोय फक्त एक ट्रेन हविये, मन रमवन्यासाठी नाही तर घराचं अंतर कमी करण्यासाठी एक साधन हवंय. उन्हाचे चटके, उघड आभाळ, भूक , तहान आणि ढुंगणावर दंडुके हीच काय ती आमची रोजची मेजवानी . हो मात्र एका गोष्टीचं साम्य नक्की आहे, आम्ही देखील एका वेगळ्या अंगाने जीवन जगतोय. रोज आपलं लेकरू उपाशी नाही या आनंदात जगणाऱ्या आईला मुल उपाशी निपचित पडल्याचा दुःखात बघतोय. आम्ही आमच्या पाय गुणांना वाव देतोय , घरी जाण्याचा छंद पूर्ण करू बघतोय आणि वाटेत आम्ही देखील ब्रेक घेतोय. मात्र या ब्रेक च्या सोबतीने गांडीवर पडणाऱ्या वळांच्या वेदना सहन करतोय. चालून चालून हत्तीसारखे पाय झालेत, आज काल लेकरू चॉकलेट गोळ्यांसाठी नाही तर भूक मिटवण्यासाठी दोन घासांचा हट्ट करतंय. भर उन्हात चालून आलेल्या घामानेच तहान मिटवू बघतोय.
आता तरी मान्य करा, चुकलोआहोत आपण. तुम्ही आम्ही सगळे जण शिक्षा भोगतोय. तुम्ही चूक आम्ही बरोबर किंवा तुम्हाला आनंद आम्हाला वेदना अशी काही तक्रार नाही.
फक्त हा भेद कशासाठी हा एकच प्रश्न ? भुकेला कोणता धर्म, जात किंवा पंथ नाही मग हा दूजाभाव कशासाठी ? आमच्या घरांच्या वाटा का बंद आहेत ? आपल्या कर्माची फळं हे चिमुकले जीव का भोगताय ? माणूस खाल्ल्या मिठाची चव का विसरलाय ? माणसातला माणूस का हरवलाय ? गावी परतलेले हे पाय पुन्हा शहरांकडे वळतील का ? या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे तुमच्या कडे देखील नसली तरी हे प्रश्न सोडवण्याचा बळ नक्कीच आपल्या सगळ्यांमध्ये आहे. आपल्या आत असलेल्या माणसाकडे आहे.

तुमच्यातलाच एक ,
माणूस

Prathamesh Patil

Prathamesh Patil is an Actor & Writer from Aurangabad and has been doing theatre from last four years. He was part of ten one act plays along with writing and direction.

The post पत्र – 4 appeared first on Clubture.

Shraddha Jagdale

Shraddha Jagdale is a website content writer from Pune. She has tried her hands on various kinds of contents from press releases to advertisements. Her press articles have been published in reputed magazine’s like Forbes. She is keen to explore, research & learn new things. Having an engineering background Shraddha tries to blend science and arts together. Her articles, interviews, poems, stories & reviews have been published in various magazines. She is founder of ‘Grounded’ a website created with an intend of appreciating people.

The post पत्र – 3 appeared first on Clubture.

The post Day 4 appeared first on Clubture.